Document Type : Original Article
Article Title Persian
Author Persian
با وجود پذیرش گستردهی نظریِ اصل قابلیتفهمی در آموزش تلفظ زبان دوم، شکاف قابلتوجهی میان توصیههای پژوهشی و اجرای عملی در کلاسهای درس وجود دارد، بهویژه در بافتهای زبانآموزی انگلیسی بهعنوان زبان خارجی. این پژوهش با روش ترکیبی (کمی-کیفی) به بررسی اثربخشی آموزش تلفظِ مبتنی بر قابلیتفهمی بر روی ۸۴ زبانآموز ایرانیِ سطح متوسطِ انگلیسی بهعنوان زبان خارجی در دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب پرداخت. شرکتکنندگان بهطور تصادفی به دو گروه آزمایش و گواه تقسیم شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۶ هفته، آموزش صریحِ ویژگیهای فرازبانی (زبرزنجیری) شامل: تکیه، ریتم و آهنگ را همراه با آموزش ادراکی و تمرین ارتباطی دریافت کرد. دادههای کمی از طریق پیشآزمون و پسآزمونِ سنجش قابلیتفهمی و درکپذیری جمعآوری شد و دادههای کیفی از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته گردآوری گردید. نتایج نشان داد که نمرات قابلیتفهمی گروه آزمایش بهطور معناداری بهبود یافته است (t = 6.82، p < .001، d = 1.24) و دقت در ویژگیهای فرازبانی ۵۸٪ از تغییراتِ نمرات درکپذیری را تبیین میکند. یافتهها بر نقش حیاتی آموزش صریحِ ویژگیهای فرازبانی و آموزش ادراکی در بهبود یادگیری واجشناختیِ زبان دوم تأکید دارد و شواهد تجربی را برای ادغامِ رویکردهای مبتنی بر قابلیتفهمی در بافتهای ایرانیِ زبانآموزی انگلیسی فراهم میآورد.
Keywords Persian